…Ven, sube a mi nube
06Ene08

Teño mentiras amarradas á traquea
por iso cuspo en intentos de anorexia.
Teño unha bala proxectada no peito
e bótasme sal na ferida aberta.
Teño medo de que non saibas coser
con teas de viúva negra o meu corpo.
Teño o embigo medrado de medo
para alugarte mellor, se vés de roxo.
Teño cogomelos do pan no útero
teño queixo con furadiños nos pulmóns
teño chícharos insomnes entre as costelas
teño un virus publicitario na autoestima
teño instintos que me psicanalizan
teño sorte… de que me teñas.
A primeira visión (poemario), María Lado
Filed under: Miscelánea | 9 Comments
Tags: A primeira visión, Bloody Chair, María Lado, Sarah Small, Teño
Feliz ano para ti tamén!
(menuda foto…)
Pedazo de foto, tremenda, sí.
Y lindo lo que supongo que dice el poema…
¡¡¡Pues lo he entendido!!! Lista soy, madre…
Besosss,
Ays, pues esa foto me ha dado más bien repelús… Me parece que me hago viejuno inevitablemente y empiezo a ser muy impresionable.
Biquinhos
Que K.M. es poliglota ya lo sabiamos… verdad?
tresmil besos, asi, pa empezar el Lunes en plan generosa
A K.M se le dan bien los idiomas de toda la vida, y vaya si es lista!
Besos para ti Cris, y para Fer, y para Pi y para X. y para todos,… para dar y tomar!
precioso el último verso. me lo apunto
Muy lindo el Ven, sube a mi nube.
La foto impresiona pero ese color rojo me encanta. Bella fotografía.
Saludos ;)
hhe…que honra atopar un poema meu (e dos primeiros!) pola rede!
un pracer. poden anotar todos os versos que queiran, son un regalo;)
maría lado